سیدمهدی شجاعی، نویسنده‌ای شناخته‌شده در عرصه ادبی بوده و با آثار گوناگونی که از خود بر جای گذاشته یکی از آن دست نویسندگانی است که ظرافت‌های ادبی را توام با تاریخ مکتوب شیعه کرده تا حقایق تاریخی و اعتقادی را بر جان تشنه مخاطب بویژه نسل جوان بریزد.

اثر شامل ده فصل است: عباسِ علی. عباسِ ام‌البنین. عباسِ عباس. عباسِ سکینه. عباسِ مواسات. عباسِ زینب. عباسِ ادب. عباسِ حسین. عباسِ فرشتگان. عباسِ فاطمه. در هر فصل رفت و برگشت روایی متعدد و متنوعی دیده می‌شود و در حرکتی سیال، راویان جای به هم می‌دهند و شکست‌ها به سرعت خوانش می‌افزاید و زوایایی جدید از مفهوم را روشن می‌کند. اما آن‌چه این کتاب را از حیث محتوا با دیگر آثار شجاعی متمایز می‌کند، بیشتر در فصل عباسِ فرشتگان به چشم می‌آید.

گزیده ای ازکتاب:

اصل این است که وقتی حسین تشنه است ،وقتی سکینه حسین تشنه است ،وقتی بچه های حسین تشنه اند ،آب خوردن من نامردی است ، نامردی است ،نابرادری است ،نا عاشقی است ،نامواساتی است ،خلاف اصول عشق و ورزیدن است.خلاف از خود تهی ماندن واز معشوق پر بودن است.

والله لا اذوق الماء وسیدی الحسین عطشانا

به خدا که من لب به آب نمی زنم ووقتی که محبوبم ؛حسین تشنه است.